IS-Memoroj

El la arkivo de la Centra Oficejo de <UEA>:
Al la redakcioj de kelkaj Esperanto-revuoj kaj radio-programoj kaj kelkaj individuoj

"Tre estimataj gesinjoroj,
okaze de la 14-a Internacia Seminario, organizita de Germana Esperanto-Junularo en la junulargastejo de Ulm/Danubo, granda grupo de la partoprenantoj detale diskutis la problemon de subpremado de etnaj mioritatoj kaj speciale de la vaskoj. Jen la teksto de rezolucio telegrafita al la hispana Ŝtatestro Franco y Bahamonde kaj al la generalo-kapitano de Burgos (en kastila lingvo) kaj ekspresletere sendita al la hispana ambasadoro en Bonn (en germana lingvo):

Ni subskribintoj partoprenantaj internacian seminarion de junaj esperantistoj en Ulm/Danubo (Federacia Respubliko Germanio) eksciis kun grandega indigno la verdikton en la proceso de Burgos kontraŭ la 16 vaskoj. Ni vaste diskutis la problemaron de subpremado de etnaj minoritatoj, speciale de vaskoj, katalunoj kaj galicoj en Hispanio. Ni konstatas, ke la leĝoj, sur kiuj baziĝas la akuzo kaj verdikto, estas kontraŭaj al la Deklaracio de la Homaj Rajtoj. Ni tial energie protestas kontraŭ la formo de la proceso kaj la malhumanaj punoj absolute maldignaj en civilizita socio.

Ulm, la 29-an de decembro 1970
Wim Jansen, José Pinto de Sousa, Uwe Joachim Moritz kaj 31 subskribintoj el 10 landoj."

Mi opinias interese disvastigi tiun ĉi rezolucion tra la Esperanto-movado, ĉu pere de revuoj kaj radio-informoj, ĉu pere de persona informado.

Salutoj el Belgio:
Karaj IS-anoj,

Miaj unuaj du kongresoj estis IS-oj. Mi ĵus havis 16 jarojn kaj ne parolis tiun strangan lingvon konatan de mia patrino. Sed por vojaĝi sole mi trovis elirvojon. Mi promesis lerni Esperanton kaj rajtas kuniri al IS. Dek Antverpenanoj (inter ili du malgrandaj infanoj) vojaĝis kune al Darmstadt en '72. (Ses ankorau aktivas.) Mi estis timida komencantino. La plej juna en tiu tempo, ne vivsperta.

Se mi bone memoras, estis pli malpli 60 partoprenantoj, inter ili nur 2 veraj komencantoj. Kompreneble mi klopodis dum la manĝo krokodili kun mia kuzino sed ja venis Helmut. Li prenis min kaj metis min inter du eksterlandanoj kaj baf, tie mi sidis uzante 10 el la 5 vortoj kiujn mi konis por akiri manĝon. Dua problemo: la varmigilo de la knaba ĉambro eksplodis kaj la knaboj devis dormi en nia dormsalono. Jes, estis aliaj tempoj: ni ne estis tiel frue maturaj. Sed tio ne dauris longe, ni rapide lernis. La duan tagon mi akiris amikon. Li perfekte regis la lingvon, neniam tradukis sed daure klopodis per aliaj vortoj klarigi al mi. Amo helpegas lerni lingvon. Je la fino de la semajno mi ne plu volis iri hejmen. Tiom da novaj amikoj. Tio estis la komenco de 15 IS-oj sinsekve. Nun mia filino iros por la unua fojo al IS por daŭrigi la tradicion.

Kaj tiu stranga lingvo kiun mi ne volis vere lerni ĉar ĝi estis strangaĵo de mia patrino iĝis unu el la gepatraj lingvoj de miaj infanoj kaj mia laborlingvo jam de pli ol 25 jaroj.

Gratulojn al la IS-teamoj kaj
Ĝuu la 50an IS
kore,

IS - la Esperanto-renkontiĝo kiu neniam dormas

Mia IS-historio etendiĝas de la 19a IS en Cuxhaven 1975/76 ĝis la 35a IS, same en Cuxhaven, en 1991/92. Dum tiuj 17 jaroj mi povis kun ĝuo sperti kiel la IS konkeras la nokton.

Komence, en 1975, preskau ĉiuj IS-partoprenantoj dormis je noktomezo, almenau ili estis en la lito pro manko de alternativoj. (Sola escepto kompreneble estis la silvestra nokto.) Kutime post noktomezo nur deko au maksimume dudeko da homo ankorau vekis kaj trinkis "Esperanto-vinon" kunportitan de la GEJ-kasisto Hans-Dieter Platz el St. Martin en Palatinato. Li vendis sian "specialan rikolton" je tri markoj po litro, bona bazo por diboĉado.

Dum la trinkpaŭzoj ni diligente lernis danajn popoldancojn, ĉar unu el la kundrinkantoj estis Kristjano el Danlando, kiu al ĉiu renkontiĝo kunportis diskojn kun danaj popoldancoj. Kristjano kapablis lautvoĉe kaj vigle instrui la ĝustajn paŝojn por danci tra la antauhalo de la IS-gastejo.

Dum la dancpauzoj la tiutempe jam pli aĝaj IS-partoprenantoj rakontis al ni, ke tia nokta dancado dum IS estis neimagebla kelkajn jarojn antaue...
La reston vi povos legi en eta ekspozicio dum la IS.

Mia unua IS estis la 9-a IS okazinta en la junulargastejo en Hamburg-Horn 1965/66 - estis do klare la "antaŭ-la-Bamba-periodo". Mi partoprenis ĝin instigita de Brian Moon, kun kiu mi konatiĝis somere 1965 en Londono. Mi havis siatempe 17-jarojn, apartenis do al la plej junaj partoprenantoj, lingvajn problemojn mi ne havis, ĉar mi ja denaske parolas Esperanton. Estis la plej granda IS en tiu periodo, partoprenis pli ol 110 personoj el tri kontinentoj. La oficiala ĉeftemo estis "li kaj ŝi". Aparte memorindas la prelegoj de Michael Zeilinger "Kio estas amo" kaj "Ĉu amo estas lernebla" (bedaŭrinde mi tamen ne memoras pri detaloj), la prelego de Profesoro d-ro Ivo Lapenna "Juraj aspektoj de internaciaj geedziĝoj" (al kiu mi jarojn poste aldonis ankaŭ ĉapitron) kaj de nia hinda amiko Aŝvinikumar.

Preskaŭ ĉiam la IS dum la fruaj jaroj okazis en junulargastejoj, kies cirkonstancoj estis draste aliaj: ofte estis 6 aŭ 8 litaj ĉambroj, la pordo fermiĝis je la 22-a horo kaj la klopodo de seks-divido estis tre strikta sed sensukcesa. Simile malsukcesis junulargastejoj la malpermeso de alkoholajhoj. En kelkaj junulargastejoj la mastro de sia centralo malŝaltis la lumon je la 23-a horo en ĉiuj ĉambroj. Tiu kondiĉoj tamen instigis nin serĉi pli liberalajn domojn.

Por mi partopreno de IS estiĝis grava parto de mia vivo, ĉar nur tie eblis krom dum IJK renkontiĝi kun siaj geamikoj, kun kiuj oni dum jaro interŝanĝis amase leterojn.

Mi esperas, ke baldaŭ mia filo aperos ankaŭ ĉe la IS-oj. Unu de la neoficialaj ĉeftemoj certe kaj daŭre estos "Li kaj Ŝi", tiurilate dum 50 jaroj nenio ŝanĝiĝis.

Helmut Klünder (GEJ-prezidanto de 1970 ĝis 1974)

De miaj multaj IS-partoprenoj (kiel nura partoprenanto kaj poste kiel organizanto en la KKRen-teamo) mi nur memoras fragmentojn, ne datojn. Sed la plej ĝojiga momento por mi certe estis la IS 89/90 en Neumünster (poste nomata "Neumünster unu"), kies ĉefa organizanto mi estis, tuj post la malfermo de la german-germana landlimo. Multaj esperantistoj el la tiam ankoraŭ ekzistanta GDR subite aliĝis al IS aŭ ne aliĝis, sed simple venis. La junulargastejo, kvankam ĝi havis multajn litojn, jam estis plenplena, kaj la estro de la ejo organizis litojn de la Germana Ruĝa Kruco, kiujn oni starigis en la kelo. Tie en la kelo li ankaŭ ebligis la preparadon de manĝaĵoj, ĉar multaj de la GDR-esperantistoj tute ne havis sufiĉe da mono por pagi eĉ reduktitan kotizon por loĝado kaj manĝado. Estis vere esperiga sperto vidi kiom entuziasme ĉiuj homoj en la teamo de la junulargastejo ĝojis pri tiu subita kreskigo de la partoprenantaro (kaj la kaŭzo por ĝi). En tiom internacia etosokia ĝojo estis por mi kiel Germanino finfine povi saluti ne eksterlandanojn, sed samlandanojn, kiuj por la unua fojo havis la eblecon vojaĝi al IS, al alia parto de la sama lando!

Dagmar Schütte (ĉeforganizanto de la IS 1987/88 en Hannover, 1988/89 en Traben-Trarbach kaj 1989/90 en Neumünster se mi bone memoras ...)

Pliaj memoroj sekvos ...